martes, 29 de junio de 2010

Eu mesma.. en todo o meu ser

O contacto tan íntimo e continuado co seo da natureza nestes días.. conseguíu huracanar todo o meu interior...

Agora, xa non son escarchas que antes, levemente se ían depositando capa a capa na miña outra dimensión: a alma. Aferrándose fortemente ós cimentos da súa estructura, como anclaxes que impedían que ela puidese voar, tomase forma e respirase Vida no seu movemento, no seu evolucionar..

Pero agora, elas xa non están ancoradas no mugrento óxido das costumes, dos medos sociais, dos medos dos demáis en min, dos meus medos nos demais..

Non, agora, están libres, navegando caóticamente polo medio terrenal, na miña outra dimensión: o mundo material..

Pero agora, ¡non me sinto libre, non consigo arrincar a voar! porque non sei cal será a rama na que poderei descansar, e logo poder sentir o vento amigo, antigo enemigo, que me guía e ofrece os seus brazos para poder danzar con él..

Pero agora, esas escarchas non me permiten ver a dirección que ansío tomar. Que aínda que non suxeitan decididamente os meus pes, voan libres, sacudindo a miña alma e producindo pequenas feridas que ainda menudiñas, conseguen estremecer todo o meu ser.. Estando en continua sacudida interna... E sei que só eu mesma, en todo o meu ser conseguirei apartar as escarchas, que me impiden ver o Camiño e diluir os medos pasados. Medos que me impidiron ser eu mesma, facer tantas cousas ou face-las a medias, en tempos tardíos..

Pero agora, xa non estou segura..¿SI podo pedir axuda?... ... ¿cómo se fai iso?... soa axeno, raro na miña alma.. ¿tal vez sexa esa a ferida maior, que sempre olvidei cicatrizar? e nunca quixen ver, a pesar de que a dúa dor sinalaba claramente a súa presenza..


..Aínda que agora.. xa non serei "eu" e pasarei a ser "todo o meu ser"...



(Disculpad por expresarme en mi lengua materna, de antaño. Necesitaba volver a mis orígenes, sentirme más yo misma que nunca... Aunque posiblemente se pueda entender sin problemas estos galopares. Un abrazo a tod@s! )





sábado, 1 de mayo de 2010

En breve..

Ésa es mi más sana intención, seguir escuchando el clac-clac de las teclas de mi (espero que poco tardío) ordenador nuevo,(el anterior decidió dejar este mundo sin apenas agonía, aunque guardo celosamente su corazoncito en una pequeña carcasa de aluminio). Con conexión a internet además, y que por pedir no quede.. una nueva ocupación profesional donde seguir alimentando mis ansias de conocimiento del arte de construir, reformar, restaurar.. dar cobijo y cumplir con el derecho básico y necesario de un techo para todo ser humano... Mientras, me mantengo en .................................................................................................

Hasta que pueda materializar mi acceso a este mundo electrónico donde lo humano es posible.., Hasta muy pronto, galopares navegantes!!

Intentaré seguiros en algún cibercafé entre entrega y entrega de curriculum ;)

lunes, 22 de marzo de 2010

Romper cadenas

Me siento ahogada en mis propios gritos,
no poseeo fuerza para enfrentarme al hierro,
no respiro, me tenso, me ansío... ... simplemente... no vivo Me falta el refugio, me el falta el suspiro, me falta la palmadita, me falta el oído.... me falta tu hombro..
¿Y pido tanto? Acaso peco por dejar salir el huracán que llevo dentro, que destroza sin piedad todos mis adentros, apaga inmune la poca luz que me queda de unas velas, incendia mi silencio abrasando mi quietud.. Esto tuvo un principio y tendrá un final... sólo quiero ser capaz de romper mis cadenas, no sentirme prisionera de la vida, mi interior me lo recuerda cada día al despertarme, al desayunar, al ir a aquel trabajo que me está arruinano, y sí es cierto.. promesas y promesas pero al final, yo acabo perdiendo... no puedo vivir del aire, la luz exige que le pagues, el agua lo mismo, incluso tú mi blog, si quiero visitarte he de pagar... no se puede vivir del aire............................................................................................................
¿o si? ¿el me da vida no es cierto? Aunque en mi nacimiento lo recibí cuál llaga ardiente a través de mis fosas, ahora me él dá vida.. sólo tengo que inspirar y expirar... inspirar y rexpirar.. y sentirlo... sí me dá vida, pero aún no tengo paz.... Necesito algo más que eso, necesito seguir mi leyenda.. pero cómo? si aún no sé cuál es? Acaso hasta ahora fuese todo un error, la carrera, las decisiones, las actitudes con mis prójimos.. Necesito enfrentarme a mis hierros!! Sí! eso es lo que necesito hacer.. Por eso he convertido en mi NECESIDAD hacer el Camino a Santiago estas vacaciones de Semana Santa y ser capaz de escuchar al Universo. ¿Me hablará? ¿Estaré yo escuchando? ¿Seré capaz de entenderlo y comprederlo?... Ya os lo contaré.. Espero que revitalice mi espíritu o alma o ser... Espero dejar de sentirme ahogada en mis propios gritos.. ultreia et suseia! Al fin ;)

domingo, 7 de marzo de 2010

Por siempre tú



Bellísima voz, la de Cristina Aguilera (con abuela, también.. española, quien le hizo amar nuestro idioma y sentir su riqueza, sus matices)
Un placer para los oídos es estos días de recuerdo.

jueves, 25 de febrero de 2010

Quiero recordarte siempre..

No quiero que tu cara se borre de mi mente,
no deseo que tus gestos nublen mi memoria,
no ansío a olvidarte en el rincón más pequeño,
no pretendo que tus consejos caigan en vano,

Sólo quiero que tu alma, alcance al fin sosiego,
que nos ilumines con tus cuidados,
allá donde estés, nuestras caóticas vidas,
y que pueda sentir contigo que soy capaz, que puedo..

Hace menos de una semana, nos dejaste en este mundo,
tras unos meses intensos de esperanzas traicioneras,
pero lograste una cosa, abuela, hacernos más unidos,
llorar todos juntos la desgarradora imagen de tu entrada en tu nicho,
Ay Dios! Ya no estás..
Pero hoy prefiero desangrarme en tu recuerdo, y beber
de tu memoria, porque así lo deseo..
Quiero recordarte siempre...

Abuela, descansa por fin en PAZ.

miércoles, 17 de febrero de 2010

Vaivenes de corazón...

Conversación en un café, la tarde del pasado Domingo (14 de Febrero), día homenaje al Amor para unos, y excusa comercial hipócrita para otros:
Ellas: “el Amor es distinto que el Enamoramiento. Éste, incluye pasión, ganas de devorar a tope cada segundo que nos regala la vida; de estar alegre porque sí, aunque el día haya sido de perros; de no ser capaces de quitar esa sonrisa tonta de la cara, por más que nos mire a la cara nuestro Jefe; de cavilaciones, esperas, nervios en el estómago, ansias... (lo único bueno, es que adelgazas sin quererlo, y eso ayuda aún más a seguir posada en ese algodón de azúcar.. Pero que sólo dura 1 año, o 3 como mucho, pero luego.. la pasión se desvanece, como un perro callejero al que hemos acogido decidiera de repente un día regresar a su antiguo hogar.. Y ahora sólo queda, cariño, respecto.. Pero hay que aceptar esta nueva etapa, y asumirla como propia para seguir hablando de pareja..”
Ellos: “¡pero qué decís! Estáis locas, yo siempre he estado enamorado de mi pareja, hasta el último momento (antes de la ruptura, generalmente ellos).Yo siempre he querido tener sexo con ella aún después de 4 años, eso es una estupidez, la pasión no se acaba...”
Ayyyyy, dos mundos tan diferentes, creo que confunden sexo con enamoramiento, no es lo mismo.. Nosotras necesitamos más que eso, necesitamos sentirnos especiales.

En mi caso, hace mucho que no “siento”, tampoco me lo permito, tampoco he querido arriesgarme...Pero lo añoro... Las únicas dos personas que han sido importantes para mí, resultaron estar en pareja. Y yo ahí, ¡jamás! Me meto, lo respeto demasiado, a ambos... Sólo he terminado confesándoselo, por un gesto egoísta, lo reconozco, de sacarme la espinita del “!por fin lo sabe, en primera persona!.” Y poder luego, arrepentirme de lo que hice, no de lo que no hice. Me costó lo suyo, pero lo hice... Ahora pienso, que aquello de poco sirvió porque tardé demasiado, dejé que el fluir del tiempo me lo pusiera más fácil, y tal vez El fuera capaz de adivinar mis sentimientos. ¡Vaya actitud más cómoda la mía! E infantil! Me perdono, porque era más niña, y asustada... porque ellos solían ser mayores que yo, y seguramente me verían como una cría, como en las telenovelas.. ;) Pero, si analizamos mi vida, tampoco a otros chicos “rolletes” les he abierto mi interior.. Incluso creo que fui demasiado dura con alguno que otro, porque tanta atención me agobiaba... Curioso, ansiaba sentirme amada, y sin embargo si me prestaban atención, los espantaba, porque realmente sentía que me faltaba aire...

¿Acaso creo que poco puedo ofrecerles? ¿Qué me verán demasiado rara porque me inquietan pequeñeces? ¿Qué soy demasiado libre y no me gusta dar explicaciones sobre a dónde voy? ¿Que yo no estoy hecha para compartir en pareja? Necesito ante todo, todo, de la ternura es la única que me da paz. Me desvelaría un chico que reconociese que necesita de ella, y desee recibirla, añore percibirla. Me encuentro conmigo misma, cuando me dejan acercarme a ella susurrándole ligeramente su nombre con una tersa pluma... Si me la niegas, me siento frágil, muy frágil, y no quiero serlo ante vos. Será cuestión de orgullo, será pura supervivencia, míralo como quieras. Pero necesito también de mi espacio, mi tiempo en soledad, reconciliarme con mi alma, aunque también piense en ti. Que me dejes ser yo, no cuestiones mis decisiones, mis opiniones.. Yo respecto las tuyas, así que por favor! Respecta tú las mías, no instaures inseguridad en mi ser, que de ella tengo bastante y no soportaría que se desbordase mi pequeño vaso.. Y sobre todo, hazme sentir que te importo, ya sé... es mucho pedir, pero no estoy acostumbrada a serlo para alguien, y saberlo buff, es lo más valioso que podría recibir de ti... Pero, si ves que yo no estoy hecha para compartir, estar en Pareja, dímelo por favor, y seremos dos buenos amigos. De verdad, te agradeceré eternamente tu sinceridad..

Ahora sólo debo encontrarte en algún lugar, aunque no sé cómo será tu envoltorio, si serás un perro, una ocupación, un hobby, una misión o una persona. Ahora sólo debo despojarme de todos estos miedos que me impiden avanzar y permitirme sentir el Amor, beber de el en todas sus manifestaciones, y poder dar paz a estos vaivenes del corazón.

viernes, 12 de febrero de 2010

Dulce, dulce, muy dulce

Siempre que la escucho, hace vibrar mi alma..
Impregna de ternura mis adentros..
Tengo que decir que Ristro, merece mis felicitaciones por su letra, y Virginia, por esa voz tan acuosa que posee..


Espero que la disfrutéis tanto como yo...