Mostrando entradas con la etiqueta Siendo tu mi leyenda. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Siendo tu mi leyenda. Mostrar todas las entradas

martes, 14 de diciembre de 2010

Noches sin luz

Hoy sólo quiero Noche, que ceses en insistir teñir con tu color sombrío, mi alma. Que te empeñes en ser mi amante fiel a pesar de mis negativas. Y vengas a abrazarme cada noche con tu penumbra, y luego decidas quedarte un rato taaan largo. Lo haces tan fuerte, que me aprisionas, me ahogas en recuerdos y esperanzas.. Ya lo sé, en un pasado te llamaba ansiada, y disfrutaba de tus mágicas caricias. Pero ahora es distinto, todo ha cambiado. Vuelvo a adaptarme, a buscar mi sitio, y tu Noche te has convertido en lo que quiero evitar..
Sólo dejame ver Luz, déjame transformarme en quien quiero ser.. y tú Noche, te has convertido en quien quiero apartar.

martes, 29 de junio de 2010

Eu mesma.. en todo o meu ser

O contacto tan íntimo e continuado co seo da natureza nestes días.. conseguíu huracanar todo o meu interior...

Agora, xa non son escarchas que antes, levemente se ían depositando capa a capa na miña outra dimensión: a alma. Aferrándose fortemente ós cimentos da súa estructura, como anclaxes que impedían que ela puidese voar, tomase forma e respirase Vida no seu movemento, no seu evolucionar..

Pero agora, elas xa non están ancoradas no mugrento óxido das costumes, dos medos sociais, dos medos dos demáis en min, dos meus medos nos demais..

Non, agora, están libres, navegando caóticamente polo medio terrenal, na miña outra dimensión: o mundo material..

Pero agora, ¡non me sinto libre, non consigo arrincar a voar! porque non sei cal será a rama na que poderei descansar, e logo poder sentir o vento amigo, antigo enemigo, que me guía e ofrece os seus brazos para poder danzar con él..

Pero agora, esas escarchas non me permiten ver a dirección que ansío tomar. Que aínda que non suxeitan decididamente os meus pes, voan libres, sacudindo a miña alma e producindo pequenas feridas que ainda menudiñas, conseguen estremecer todo o meu ser.. Estando en continua sacudida interna... E sei que só eu mesma, en todo o meu ser conseguirei apartar as escarchas, que me impiden ver o Camiño e diluir os medos pasados. Medos que me impidiron ser eu mesma, facer tantas cousas ou face-las a medias, en tempos tardíos..

Pero agora, xa non estou segura..¿SI podo pedir axuda?... ... ¿cómo se fai iso?... soa axeno, raro na miña alma.. ¿tal vez sexa esa a ferida maior, que sempre olvidei cicatrizar? e nunca quixen ver, a pesar de que a dúa dor sinalaba claramente a súa presenza..


..Aínda que agora.. xa non serei "eu" e pasarei a ser "todo o meu ser"...



(Disculpad por expresarme en mi lengua materna, de antaño. Necesitaba volver a mis orígenes, sentirme más yo misma que nunca... Aunque posiblemente se pueda entender sin problemas estos galopares. Un abrazo a tod@s! )





lunes, 22 de marzo de 2010

Romper cadenas

Me siento ahogada en mis propios gritos,
no poseeo fuerza para enfrentarme al hierro,
no respiro, me tenso, me ansío... ... simplemente... no vivo Me falta el refugio, me el falta el suspiro, me falta la palmadita, me falta el oído.... me falta tu hombro..
¿Y pido tanto? Acaso peco por dejar salir el huracán que llevo dentro, que destroza sin piedad todos mis adentros, apaga inmune la poca luz que me queda de unas velas, incendia mi silencio abrasando mi quietud.. Esto tuvo un principio y tendrá un final... sólo quiero ser capaz de romper mis cadenas, no sentirme prisionera de la vida, mi interior me lo recuerda cada día al despertarme, al desayunar, al ir a aquel trabajo que me está arruinano, y sí es cierto.. promesas y promesas pero al final, yo acabo perdiendo... no puedo vivir del aire, la luz exige que le pagues, el agua lo mismo, incluso tú mi blog, si quiero visitarte he de pagar... no se puede vivir del aire............................................................................................................
¿o si? ¿el me da vida no es cierto? Aunque en mi nacimiento lo recibí cuál llaga ardiente a través de mis fosas, ahora me él dá vida.. sólo tengo que inspirar y expirar... inspirar y rexpirar.. y sentirlo... sí me dá vida, pero aún no tengo paz.... Necesito algo más que eso, necesito seguir mi leyenda.. pero cómo? si aún no sé cuál es? Acaso hasta ahora fuese todo un error, la carrera, las decisiones, las actitudes con mis prójimos.. Necesito enfrentarme a mis hierros!! Sí! eso es lo que necesito hacer.. Por eso he convertido en mi NECESIDAD hacer el Camino a Santiago estas vacaciones de Semana Santa y ser capaz de escuchar al Universo. ¿Me hablará? ¿Estaré yo escuchando? ¿Seré capaz de entenderlo y comprederlo?... Ya os lo contaré.. Espero que revitalice mi espíritu o alma o ser... Espero dejar de sentirme ahogada en mis propios gritos.. ultreia et suseia! Al fin ;)

lunes, 18 de enero de 2010

Año de nieves... año de bienes


Podemos empeñarnos en pensar que un cambio de dígito en el calendario supone de por sí un sablazo a una época ya pasada. Que se crea otro nuevo hito con una nueva ilusión, que aparece otra nueva etapa tan prósperamente deseada entre nosotros y que si no es pedir ya poco, no nos conformamos con lo que fuimos o tenemos o hicimos, sino que queremos que esta que nace sea mejor...
Pero la pregunta es ¿para qué?.. sólo lo pregunto porque creo, que ansiamos tanto tanto llegar a la cima, que nos olvidamos del camino y una vez arriba todo parece desvanecerse, la adrelanina, y nos entristecemos porque otamos en el fondo del valle a un hermoso roble, majestuoso en sus ramales que deseamos de repente haber estado allí y no aquí, donde sólo queda la roca desnuda y el sol nos abrasa... Descansar bajo la sombra protectora de aquel anciano roble habría sido la gloria... Pero ahora estamos aquí, y no allí, y lo peor... es que tuvimos que pasar a su vera y ni cuenta nos dimos, estábamos demasiado ocupados en encontrar la senda más rápida y la más corta hacia lo que creíamos sería nuestro altar...

Esto es sólo una metáfora, ilustrada si tú dibujas el cuento mentalmente, de lo que me ha tocado vivir estos últimos meses...
En la época pasada, es decir, el año pasado, por fin conseguí entrelazar intereses mutuos entre una empresa y yo, agradeciéndole que dejase poner en práctica mis caóticos conocimientos sobre el mundo constructor, intentando buscar mi sitio, mis ganas de volcarme en una ilusión, sentir pasión por crear, como bien decía Marx... aún estoy en ello, le doy tiempo.. Porque mi nuevo hogar de adopción me hizo preocuparme por algo que hasta ahora jamás me había importado lo suficiente: el instrumento de trueque más ampliamente reconocido: el dinero..
Pues si, hasta ahora con becas de aquí y de allá, lo único que hacían eran engrosar mi poco visitada libreta a la vista, y bajaba de vez en cuando por algún cursillo o postgrado de aquí y de allá, pero no tenía que “mantenerme”, para eso era todavía una estudiante y necesitaba de mis padres, no?.
Pero ahora ya me fui de casa, y si que es verdad que me siguen ayudando ¡y mucho! Pero ahora ya el alquiler del piso y pago de energías, Internet, móvil, salidas... son a mi cargo, y faltaría más! Pero el problema es que mi nuevamente sueldo de becaria, uy perdona, ahora lo llaman prácticas profesionales, como si la remuneración cambiase! Me hace hasta alegrarme por el ahorro de 3 céntimos en la bolsa del súper!. Y no miento, tengo lujos, si como Internet, podría irme a un bar y pillar su wifi, pero falta intimidad, silencio, además lo necesito bastante para el trabajo, así que ya deja de ser un lujo.. e ir a desayunar por las mañanas a un bar para conocer gente nueva, es un lujo también? O merece la pena invertir en salud social? Tal vez si, en el fondo siempre lo creí, te rescatan de la temible soledad indeseada... pero no tengo instrumentos de cambio, sólo conversación y unas pocas convicciones testarudas... con eso podría ganarme un café? Jeje. Sólo sé que lo peor de mi superviviencia ya ha pasado, y descubrí algo muy muy positivo... este año es la primera vez que para mi es un lujo ir a las Rebajas, si, es cierto, (la ropa o calzado de inverno que necesitaba la compré en su momento y ahora lo que haya en las rebajas llega demasiado tarde), y me encontré diciéndome ¿y qué? Realmente lo necesito?... pues... no.. es verdad... no, realmente no... sólo es que tal vez creí que teniendo más ropa, más calzado, más complementos sería... un poco más feliz? ...que la cima sería increíble?........
Pero, me detengo y veo un roble a mi lado, voy a observarlo más de cerca... si es precioso, hasta parece que puedo sentir su vida alborotándose entre sus hojas. Déjame sentarme un rato, parece un lugar agradable... mmhhhh... puedo oír los pájaros... el silbido del viento... mi mente se despeja de ansiadas cuentas a fin de mes... todo es amplio y generoso en nuestro mundo, sólo tenemos que detenernos y dejarnos abrazar por su espíritu... De repente, abro los ojos, y veo, veo... la cima de mi amada montaña, pero descubro que está desnuda, carece de vida. Si es cierto, está en lo alto... pero el sol abrasa, y no quisiera estar allí, sino aquí... sintiéndome más cerca de la esencia de la vida...
............
Eso es lo que sentí, cuando mis compañeros de curro charlaban alborotados el blanquecino viernes pasado sobre sus estresantes planes de fin de semana para las Rebajas..
Yo no podía permitirme ir...
Ellos sí, y veían a la nieve como a su enemiga, que si la carretera, que la helada, que hay que venirse pronto, que hay que irse tarde, ansias, ansias, ansias...
Mientras yo me quedaba mirando a la nieve por la ventana pensando en lo juguetona que iba a estar con ella ese fin de semana. Para una vez que nieva!


(Post del pasado Domingo,10 de Enero de 2010)

jueves, 22 de octubre de 2009

Que nadie...

Quiero que ésta sea mi verdad...



Letras de Canciones


Percibir a alguien auténtico es genial :)

martes, 6 de octubre de 2009

La lucha de hoy...


"Pregúntate si... lo que estás haciendo hoy, te acerca a donde quieres
estar mañana.
Porque cuando debes tomar una decisión, importante para Ti, si no
haces nada, si no te atreves a mirar hacia tu interior... sin querer, ya
habrás decidido, ya habrás tomado una decisión, "
Quiero aprender a mirar hacia el interior, a dejarme querer.

miércoles, 23 de septiembre de 2009

Me encanta vivir!!

Hoy he podido sonreir francamente, descargar toda mi vitalidad, mirar a la cara al Sol y no quemarme sino impregnarme de su calor, dejarme acariciar por su energía! Tener fuerza!
Mirar hacia arriba y no hacia abajo. Mirar de frente y no de soslayo. Decirte ¡esto lo quiero así!..( sino te molesta) . Sentirme capaz, veraz, creíble, respetada, tenida en cuenta, dejarme ayudarte (que tanto me llena), querer hacer esto y poder hacerlo..
Es que ha sido tan fácil...
Cuánto hacía que no me sentía así! Y creía que no podría llegar a hacerlo, mmmh.. aunque más bien era que.. no me creía con el derecho a sentirlo, a tener la suerte.. Tonterías!! Querer es poder, y nunca he sentido tan cierto esto como el día de hoy. Y más dando un paso atrás y observando el camino recorrido.. muchas veces con la única compañía de mi propio criterio. Y ahora, hoy que todo parece tan factible y tan posible (no probable) reconozco que ha sido un error (aunque necesario) no dejarme ayudar cuando lo necesitada. Error necesario porque ahora lo veo claro; si las cosas están chungas sólo hay dos opciones (o más ;) : dejarse ayudar cuándo las cosas las perciben complicadas o saber pedir ayuda ¿y cómo?: pues simplemente haciéndolo, así de sencillo. No dando por supuesto nada. Porque el 90% de lo que ocurre a nuestro alrededor es mer interpretación nuestra. Por eso hoy todo ha sido más fácil que de costumbre, y la gravedad ha pasado a ser lunar.
Creo que mañana voy a gritar al despertarme ¡¡me encanta viviiiiiir!! y así me regalaré a mi misma una contagiosa carcajada.
Estoy para que me encierren xDDDD

martes, 15 de septiembre de 2009

Hoy (ya!) he sacado la basura

Hoy, por fin he sacado la basura...

Hacía tiempo ya que debía hacerlo. Despejarme de lo atante, bloquear lo juzgante, ignorar lo paralizante. Dejar de sentir el aprisiomiento de la soledad ante lo nuevo, que desgarra mis entrañas cada día al levantarme(aunque ahora no tanto).. Vacío intrometido, deseos de comunicar y no encontrar cuándo ni cómo, ni con quién... Quién te haga sentir escuchad@.. Ese gesto de empatía, complicidad, comprensión, o de locura! qué necesario es el humor desternillante también, añoro los años mozos.. cuando intentar ser yo misma era todo un experimento, una odisea que sacaba de mi fuerzas inimaginables y conseguía crear lo no creado.
Hoy quise desprender desde aquí, un nuevo aroma en mi hogar, cargado de esperanza a un nuevo color por venir, donde estás tú, donde estáis vosotros, y la pintura, y la montura, la conexión natural y los despertares con dulzura, hablemos también de agilidad y atención, generosidad y tierna entrega. Ay tu ternura! cuánto te extraño hoy, tanto hace que no eres mía que tengo miedo a perder sin el sabor dulce que dejaste en mis labios hace años...
Hoy quiero empezar a decir no!, a empezar a decidir quiero esto! porque me lo merezco! porque me aprecio, porque necesito cuidarme, porque te quiero, y por tanto me quiero.
El amor nace de dentro, dijeron un día, "no busques fuera lo que ya tienes dentro", y mirando de soslayo a este entrecomillado, tal vez sea cierto... Me amo! ... mmmhh, quien yo?... ( )... bueno, tal vez deba hacerlo...
Hoy por lo menos voy a intentarlo.

Que energía sea tuya!

lunes, 7 de septiembre de 2009

Eres tu mi nuevo hogar...

Verde... qué bonito eres!, me encanta respirarte. Espíritu sereno que nace en mi, adueñándose cada día de más segundos del intervalo diario... me dejas ser yo misma, me expreso, me siento escuchada y oída. Esto último arañaba impotencia en mis entrañas cada vez que intentaba alzarte, voz mía, y decían que era porque hablaba bajito, pues va a ser que la razón es otra... Ahora, leyenda mía, me instalas aquí tras repetidas mudanzas y vas haciendo tuyo tu espacio. Abriendo un hueco para la sabiduría, el conocimiento, la curiosad! y las lecturas pendientes culminadas. Teniéndote ahora muy cerca de mi, ya que aposté por ti, aunque vacilé al principio, maldita inseguridad! Pero al final escuché a mi corazón, te escuché a ti... Leyenda... Y ahora quiero.. formarme, ser útil, crear y resolver, consultar y explicar, levantar el ánimo y el orgullo a esta nueva familia que escogí sola. Aposté por ella también, si, es cierto. Y por su gente, sus calles, su ambiente, su silencio, su hogar, y sobre todo por su entorno natural, tan infinito, tan por explorar, tan excitante y vibrador de energía... ummmmhh, ya estoy esperando que se haga de día para volver a disfrutarte de nuevo... Mañana prometo, porque te necesito, ir a escuchar tus susurros al Eume o al Chamoselo, a ver si no me hipnotizas y se hace de noche en un plis plas, je. Cuanto te quiero, te extraño, te aprecio y te necesito... y eso que aún hemos empezado a conocerte... Sólo quisiera pedirte una "cosiña" preséntame a tu gente, déjame ser tu mi camino Leyenda, permiteme ser tu... mi nuevo hogar.

As Pontes de García Rodríguez (La Coruña)

lunes, 3 de agosto de 2009

No te rindas


¿Que debo hacer? ¿A quien debo seguir? ¿Por quien debo dejarme querer?¿A que debo dedicar mi tiempo vital?... Deber, deber, deber...
Verbo que daña el alma. Lo aprisiona, empequeñece el corazón, olvida el sentimiento y te sumerge en palpitaciones descontroladas...
Caballo, sé tú mismo! Muestrale pena cuando se vaya, que lo sepa, no que lo intuya, porque., puede no estar galopando y ni cuenta se dará... Así que díselo, atrévete, o nunca, como bien una vez te dijeron, conseguirás desnudarte ante quien te importa de verdad, y mostrarle tu ternura, tu atención detallada, regalarle alegría, diversión, creatividad, originalidad, locura! y hacerl@s sentir especiales. Sabes que lo necesitas, lo añoras dende que una vez descubrirte tu leyenda, y creíste que el mundo sería tuyo, porque tú eres el. No te rindas, sigue tu camino... no te olvides de galopar al viento, mantente agradecida y el mar te dará la fuerza, y la tierra cumplirá tus sueños.
Sé que un día ha sido cierto: tu lucha ha sido constante, y... solitaria. Independiente, sí, tu esencia, pero solitaria.. La carga se hace inmensa, sin un hombro en el que apoyarte.. Amig@ mi@, déjate guiar, déjate querer, deja que los demás hagan algo por ti, y haz lo que tu corazón y alma desprendan sin querer,
sin consciencia, sin esfuerzo, todo aquello que te hace ser mejor persona y llena. Si, llena, ufff! que es eso? lo descubriré algún día?
Permíteme, tu, leyenda mía, alcanzar esa paz y ese sosiego que anhelo, y luego, repartir, y ayudarte cumplir otras misiones errantes.